Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ ή αλλιώς στα βήματα του Ονείρου

Αναρτήθηκε από SavSidir On 7:30 μ.μ.
Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ είναι ένας ιστορικός υπερμαραθώνιος που λαμβάνει χώρα στο τέλος του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Συμμετέχουν αθλητές από 40 χώρες και είναι ένας από τους πλέον δύσκολους αγώνες υπεραποστάσεων παγκοσμίως και παράλληλα πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος λόγω του ιστορικού του υπόβαθρου... 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά συμμετέχει και ο Ροδοχωρίτης Γεώργιος Τσαγγεράς όπου μάλιστα είναι ο πρώτος αθλητής από τον δήμο Νάουσας που πήρε μέρος στον αγώνα, για την ιστορία τερμάτισε 8ος από τους  27 τερματίσαντες Έλληνες και 113ος στη γενική κατάταξη με χρόνο: 34:08:50, η φωτογραφία που βλέπεται είναι από τον site του CNN

Περισσότερα στοιχεία για το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ θα βρείτε στο spartathlon.gr

Η Φωτογραφία είναι από το site του CNN
Του Γεώργιου Α Τσαγγερά.
Πριν τριάντα χρόνια όταν ο Γιάννης ο Κούρος έτρεχε την απόσταση Αθήνα-Σπάρτη με ρυθμό κάτω από πέντε λεπτά το χιλιόμετρο και έφτανε στην Σπάρτη σε είκοσι ώρες και κάτι, θαυμάζαμε μαζί με τον Θανάση τον Σπαρτιάτη φίλο μου,  τα κατορθώματά του. Θα γελούσαμε με την ψυχή μας, αν κάποιος μας έλεγε, ότι στο μέλλον θα κάναμε μαζί την διαδρομή ,σαν δρομέας εγώ, κι εκείνος σαν συνοδός.

Βρεθήκαμε λοιπόν Παρασκευή πρωί, στις είκοσι έξι Σεπτέμβρη, έτους δύο χιλιάδες δεκατέσσερα, χαράματα, μέσα σε ψιλόβροχο, στην πλατεία Αέρηδων, στην Πλάκα, να βαδίζουμε για την Αφετηρία, στο θέατρο Ηρώδη  του Αττικού. Μαζί οι φίλοι Σπαρταθλητές,  ο Σταύρος, ο Γιάννης, ο Παύλος, ο Αλέκος και οι συνοδοί τους. Ήμουν κακοδιάθετος εξ αιτίας της βροχής αλλά και γιατί δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Δηλώνω «μόνο ο Θεός θα με σταματήσει», γεγονός που φανερώνει την ανασφάλειά  μου.

Φτάνοντας στην εκκίνηση βρήκαμε φίλους πολλούς, φωτογράφους, συνεντεύξεις και  ξέχασα την κακή διάθεση. Αγκαλιές, φιλιά, ευχές για καλό τερματισμό, προθέρμανση και φύγαμε! Πάμε όλοι μαζί παρέα στα πρώτα χιλιόμετρα, άλλος λίγο μπρος, άλλος λίγο  πίσω, στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.
Λίγο πριν τα πρώτα σαράντα δύο χιλιόμετρα δυνατή βροχή, πλημμυρίζουν τα πάντα και μείς κολυμβητές! Αποφασίζουμε με τον Σταύρο ν αλλάξουμε παπούτσια και φεύγοντας από τα Μέγαρα η βροχή κόβει, μέχρι που σταματά τελείως κι αρχίζει να μας καίει ο ήλιος. Πιο κάτω  φεύγει ο Σταύρος και συνεχίζω  στο ρυθμό μου.

Ίσως βρεθούμε αργότερα  σκέφτηκα. Γύρω στο εβδομήντα χιλιόμετρο δεν αισθάνομαι καλά νιώθω κουρασμένος και κακοδιάθετος. Φτάνω στην Κόρινθο σε εννέα ώρες και τρία λεπτά. Δεν είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου, καθυστερώ στο σταθμό, γκρινιάζω στον Κώστα και στον Θανάση ότι δεν κάνουν αυτά που τους ζητώ.  Φεύγω περπατώντας, ψάχνοντας  την τακτική που θα ακολουθήσω, και αποφασίζω να συνεχίσω περνώντας  τους σταθμούς ανεφοδιασμού στο όριο μήπως και συνέλθω. Με φτάνει ο Γιώργος ο Κρυστάλλης...   Κρυστάλλης σημαίνει, δώδεκα Σπάρταθλα, δέκα σερί τερματισμούς. Γκουρού του αγώνα. Μόνο που τον βλέπω αναθαρρώ. Με συμβουλεύει, μου δίνει θάρρος και φτάνοντας στην Αρχαία Κόρινθο, αρχίζει ν’ αλλάζει η ψυχολογία. -Η κούραση έρχεται και φεύγει- είναι η σκέψη που μου έβαλε ο Γιώργος, καθώς και ψυχραιμία. Αρχίζω πλέον από την αρχή και τρέχω στα επίπεδα κομμάτια, και περπατώ πάντα στα ανηφορικά.

Στο Ζευγολατιό όπως και πέρυσι παρέα με τον Γιάννη, σούρουπο, στο Χάλκιον  πλέον νύχτα, στις δέκα και μισή Νεμέα. Στόχος η βάση βουνού που κλείνει στις πέντε και δέκα ξημερώματα. Σε έξη και μισή ώρες τριάντα έξη χιλιόμετρα με πολύ ανηφόρα.Σε ένα ανηφορικό χωματόδρομο παίρνω τηλέφωνο  την Μαρία γύρω στις μία και μισή. Όλα καλά ,όλα υπό έλεγχο. Πες τα παιδιά να μην ανησυχούν.  Φτάνω  Μαλαδένι και κερδίζω σχεδόν μια ώρα. Πας γρήγορα, μου λένε ο Κώστας κι ο Θανάσης. Συμμαζεύομαι και φτάνω Λύρκεια περνώντας τους σταθμούς στα όρια .Σπεύδει σε βοήθεια ο Γιώργος ο Τάσιος. Στο Καπαρέλι συναντώ τον Θανάση τον Στημονιάρη.

Πρώτα χαίρομαι γιατί τον συναντώ και μετά γιατί είμαι μαζί με έναν πολύ καλό αθλητή, γεγονός που ανεβάζει το ηθικό μου. Βάση βουνού στις τέσσερεις και είκοσι το πρωί. Παίρνω  αντιανεμικό, σκουφί, φαγητό και φεύγω. Στην κορυφή βλέπω τον Παναγιώτη τον Μαστροπέρο .Χαιρετιόμαστε και συνεχίζουμε. Στον Σάγκα οι φίλοι από Κέρκυρα με χαιρετούν και με ενθαρρύνουν, μεγάλη η χαρά μου και το κουράγιο που μου δίνουν. Φεύγω πια για Νεστάνη , όλο το κομμάτι τρέχοντας, εκτός της ανηφορίτσας πριν μπούμε στην πόλη. Γρήγορος ανεφοδιασμός και φεύγω με στόχο να διανύσω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση, πριν βγει ο ήλιος. Πρόσεχε, μου λέει ο Θανάσης, πας γρήγορα. Δεν τον ακούω και φτάνω στο 183,5 χιλιόμετρο στις οκτώ και  δέκα λεπτά. Σταθμός που πέρυσι εγκατέλειψα. Βάζω στα πόδια Arnilex ψυκτική και τα κάνω καινούργια. Πάω προς Ζευγολατιό Αρκαδίας.

Προβάλει  ο ήλιος και σε λίγο με καίει κι αρχίζω να ιδρώνω. Και η ελάχιστη σκιά  μέσα στον αρκαδικό κάμπο είναι ανακούφιση. Πονά η δεξιά μου πατούσα στην μέση. «Άλλαξε παπούτσια» με συμβουλεύει ο Κώστας που τρέχει δίπλα μου. Σωτήρια συμβουλή. Στην ανηφόρα πριν την Μανθηρέα από ήλιο μας πιάνει χαλάζι σε μέγεθος κουκουτσιού από κεράσι, τουλάχιστον για δυο χιλιόμετρα . Ευτυχώς πήρα σακούλα χοντρή, που όμως στην συνέχεια την έδωσα σ έναν Ιάπωνα, γιατί ζεσταινόμουν πολύ.

Άρχισα τις διαιρέσεις , τόσες ώρες δια τόσα χιλιόμετρα , πρέπει να πάω με έξη και κάτι . Μετά έπεσε στο πέντε κόμμα επτά, ύστερα πέντε, πέντε παρά  Επιτέλους τελείωσαν οι ανηφοριές της Μανθηρέας, και στο διακόσια έξη χιλιόμετρο ανεφοδιάζομαι και φεύγω περπατώντας. Πίσω μου ο Παύλος φωνάζει δυνατά: Μη κλειδώνεις, Γιώργο… μη κλειδώνεις. Λες και πήρε μπρος το εφεδρικό μοτέρ. Δεν με βόλευε πλέον το περπάτημα, μόνο  τρέξιμο. Παράτησα και τις διαιρέσεις, και σκεφτόμουν μόνο την Σπάρτη που άρχισε πλέον να διαγράφεται στην σκέψη μου και στο μυαλό μου, ότι μπορεί και να φτάσω.

Οι πιθανότητες ήταν πλέον θετικές, υπέρ μου. Με τον Θανάση το Στημονιάρη δίπλα μου, τον ακούω να λέει στο τηλέφωνο  στην γυναίκα του «άλλα τριάντα χιλιόμετρα και είναι μία η ώρα, θα τερματίσω» . Το κλείνει και του φωνάζω,  «Θανάση κατηφόρα ,πάμε»… δεν ακολούθησε. Λίγο μετά το διακόσια είκοσι στην βάση της τελευταίας απότομης ανηφοριάς βλέπω τον Μανώλη. Του μιλώ και ενώ  τα λέμε ακούω την φωνή του Σταύρου… Κοιτάζω  εμπρός και τους βλέπω όλους εκεί! Ο Γιώργος ο Κουτσιούκος, ο Ηλίας, ο Γιώργος ο Βλάχος, όλοι μαζί.Καλά τι κάνετε εδώ; Είπαμε να πάμε παρέα… Συγγνώμη, παιδιά αλλά είμαι πολύ κουρασμένος για να κάνω  παρακάθι, στο διακόσια είκοσι δύο χιλιόμετρο του Σπαρτάθλου, και αρχίζω να ανεβαίνω περπατώντας την ανηφοριά. Με κοντεύει ο Σταύρος και τον παροτρύνω να πάμε μαζί. Είναι ευκαιρία να επαναλάβουμε το κοινό τερματισμό όπως στην Ολυμπία. «Έδωσα το λόγο μου να πάω παρέα»,είπε… δεν μπορώ να τον μεταπείσω.

Στο τέλος της ανηφοριάς προβάλει ο Ταύγετος που τόσο μ αρέσει, για πρώτη φορά μπροστά, μεγαλοπρεπής, αγέρωχος, τεράστιος. Συγκίνηση και ρίγος με διαπερνά, αυξάνω ταχύτητα. «Είσαι πολύ κοντά στο όνειρο» σκέφτομαι περνώ το σταθμό με ενθουσιασμό και φεύγω σφαίρα στην κατηφόρα. «Πρόσεχε, μην πας γρήγορα, μην τραυματιστείς» με μαζεύουν ο Κώστας με τον Θανάση. Δεν με  ένοιαζε πια τίποτα παρά μόνο να φτάσω στο στόχο. Στην ΣΠΑΡΤΗ… Άφησα προ πολλού το GPS και τώρα παράτησα και το ρολόι.

Πλέον κατεβαίνω την κατηφόρα προς τους Βουτιάνους. Φτάνοντας  στο σταθμό ο κόσμος φωνάζει τα όνομά μου, χειροκροτώντας, οργανωμένος από τον Θανάση τον Σπαρτιάτη  και τον άψογο ανταποκριτή, καμεραμάν και φωτογράφο Κώστα Σακελλάρη συνοδό και πατριώτη, από Νάουσα. Πλέον χαμογελώ… Εννέα χιλιόμετρα ακόμη.. Ένα αυτοκίνητο περνά προς τα πάνω και η Γιάννα φωνάζει και χειροκροτεί, βγαίνοντας από το παράθυρο μ’ όλη της την δύναμη! Είμαι σίγουρος πλέον ότι θα με περιμένει ο Γιάννης με την μπύρα στη Σπάρτη. Ναι , είμαι πλέον σίγουρος ότι θα φτάσω. Στον προτελευταίο σταθμό ο Κώστας μου δίνει μια μπάρα του Άγγελου, με το ζόρι.

Δεν ήθελα να φάω, αλλά δεν ήθελα και να την πετάξω κι έτσι την έφαγα με το ζόρι. Ενήργησε άμεσα, και μου έδωσε δυνάμεις για τα τελευταία δύο χιλιάδες τετρακόσια μέτρα μέσα στην πόλη της Σπάρτης. Έβαλα καθαρή μπλούζα, πήρα την σημαία του δύο χιλιάδες τέσσερα, και μαζί με τα μικρά παιδιά, ποδηλάτες-ισες, ξεκίνησα να διανύσω τρέχοντας όσο απόμεινε με την σημαία να κυματίζει πάνω από το κεφάλι μου , ο κόσμος να φωνάζει Ελλάς-Ελλάς, να μ επιβραβεύει, να ρωτά πως με λένε, από πού είμαι ,ένα κοριτσάκι μου προσφέρει ένα τριαντάφυλλο, ένα αυτοκίνητο σταματά, κατεβαίνει  η οδηγός και με φωνάζει με το όνομά μου σα να με γνωρίζει, τα παιδιά πυκνώνουν τρέχοντας δίπλα μου,  στο βάθος το άγαλμα του Λεωνίδα όλο και μεγαλώνει… και  η πραγματικότητα, ξεπερνά κάθε φαντασία

Επιστρέψτε στην Αρχική σελίδα

Ακολουθήστε το Ροδοχωρίτης στο facebook

0 Σχόλια για το: "ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ ή αλλιώς στα βήματα του Ονείρου"

Δημοσίευση σχολίου

Σχολιάζετε επώνυμα και με ελληνικούς χαρακτήρες.
Τα σχόλια σας θα αναρτώνται μετά από λίγη ώρα και αφού εξεταστούν από τους διαχειριστές.

Ανώνυμα σχόλια ή με διαφημιστικό, προσβλητικό, υβριστικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο θα απορρίπτονται αμέσως.

    Καλώς ήρθατε στο δικτυακό μας τόπο. Στο χώρο αυτό φιλοξενούνται πληροφορίες για το χωριό μας. Γενικές πληροφορίες, ιστορικά στοιχεία, δραστηριότητες διαφόρων φορέων, ομάδων ή και μεμονωμένων ανθρώπων του χωριού.

    Η σελίδα αυτή έχει ανοίξει για όλους εμάς. Όλους όσους θέλουν να μιλήσουν, να φωνάξουν, να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν, να αποδοκιμάσουν ή να επιδοκιμάσουν, να διαμαρτυρηθούν και τέλος πάντων να προτείνουν κάτι.

    Δεν υπάρχει υστεροβουλία, μόνο ανιδιοτέλεια. Αυτήν την προσπάθεια την κάνουν κάποιοι (δεν έχει σημασία ποιοι) για να συμμετέχουν όλοι (και όλοι έχουν σημασία!).

    Μία προσπάθεια με μεράκι από τους ανθρώπους του Χωριού για το χωριό και όχι μόνο.

    Και όπως θα έλεγε και ο λεγεωνάριος…
    ολάν σ’ αούτο το χωρίον ολ’ παλαλοί είναι ρε παιδί μου!…

    Επικοινωνήστε με το Ροδοχωρίτης στο:

    Image Hosted by ImageShack.us


    NewsLetter Ροδοχωρίτης

    Εγγραφείτε για να λαμβάνετε όλα τα νέα του Ροδοχωρίου και όχι μόνο στο Email σας

    Γράψτε εδώ το Email σας:

    Μετά ανοίξτε το Email σας και κάντε κλικ στο Link από το μήνυμα επιβεβαίωσης που θα λάβετε για να ενεργοποιηθεί η εγγραφή σας

    Παρακολουθήστε μας στο youtube
    Ο Καιρός στο Ροδοχώρι

    Αρχειοθήκη ιστολογίου

    Ροδοχωρίτης